Categorie: Poëzie

Iets waar ik af en toe over nadenk
is waarom wij mensen ons
anders gedragen dan de
levende organismen om ons heen.

Vandaag, bij het naar buiten kijken,
zag ik de wilgen staan.
Niet dat het hier vreselijk hard waait,
maar bij iedere windvlaag is het zien,
de wilg keert zijn rug naar de wind.
Ook dieren doen dat,
bij wind en regen gaan ze
met de kont er naar toe staan.

In die houding kun je
de ellende beter doorstaan.
Niet dat mensen dit doen,
want het is toch heerlijk
om bij storm op het strand, de kop in de wind,
de elementen te teisteren,
om daarna gelouterd
en met het gevoel van je eigen kracht
weer terug te keren naar een veilige haven.

Het zal wel een voordeel hebben,
die wil om er tegen in te gaan,
maar ouder wordend en terugkijkend,
het heeft mij niet sterker of gelukkiger gemaakt.