Het natte land van Bierum
Landvingers
Ze steken het water in
dan weer onder,
dan weer boven.
Ze grabbelen zand,
slik en mosselen,
wier en meeuwen,
en soms ook mij
Voor altijd dronken
ik lig op mijn rug in het groene gras van de lente
ik lig daar maar en kan er niet mee stoppen
soms denk ik, moet op gaan staan en mijn weg vervolgen
niet dat dat mij hindert, zo liggend hindert mij niets
daarbij, ik ben vergeten waar naar toe te moeten
toen ik die zonnige dag even ben gaan liggen
stonden kleurige, geurige bloemen om me heen
gele boter, lila pinkster en nog wat andere bloemen,
vliegen vlogen, bijen zoemden en ook een vogel floot,
was ik dronken van geur, kleur en toon en sloot mijn ogen
dronken wil ik blijven, mijn ogen nooit meer open
liggend in die wereld van kleur, geur en toon
die doelen en dat staan, dat moet ik maar vergeten
nu en voor altijd en zonder onderbreking wil ik
liggen op mijn rug in het groene gras van die lente
Met de rug naar de wind
Iets waar ik af en toe over nadenk
is waarom wij mensen ons
anders gedragen dan de
levende organismen om ons heen.
Vandaag, bij het naar buiten kijken,
zag ik de wilgen staan.
Niet dat het hier vreselijk hard waait,
maar bij iedere windvlaag is het zien,
de wilg keert zijn rug naar de wind.
Ook dieren doen dat,
bij wind en regen gaan ze
met de kont er naar toe staan.
In die houding kun je
de ellende beter doorstaan.
Niet dat mensen dit doen,
want het is toch heerlijk
om bij storm op het strand, de kop in de wind,
de elementen te teisteren,
om daarna gelouterd
en met het gevoel van je eigen kracht
weer terug te keren naar een veilige haven.
Het zal wel een voordeel hebben,
die wil om er tegen in te gaan,
maar ouder wordend en terugkijkend,
het heeft mij niet sterker of gelukkiger gemaakt.
Haast te veel
Henk van Lottum 