Met de rug naar de wind

Posted on by luuk1945
Eigen foto

Iets waar ik af en toe over nadenk
is waarom wij mensen ons
anders gedragen dan de
levende organismen om ons heen.

Vandaag, bij het naar buiten kijken,
zag ik de wilgen staan.
Niet dat het hier vreselijk hard waait,
maar bij iedere windvlaag is het zien,
de wilg keert zijn rug naar de wind.
Ook dieren doen dat,
bij wind en regen gaan ze
met de kont er naar toe staan.

In die houding kun je
de ellende beter doorstaan.
Niet dat mensen dit doen,
want het is toch heerlijk
om bij storm op het strand, de kop in de wind,
de elementen te teisteren,
om daarna gelouterd
en met het gevoel van je eigen kracht
weer terug te keren naar een veilige haven.

Het zal wel een voordeel hebben,
die wil om er tegen in te gaan,
maar ouder wordend en terugkijkend,
het heeft mij niet sterker of gelukkiger gemaakt.

Gepubliceerd door

Onbekend's avatar

luuk1945

Fotografie, lezen, wandelen, schilderen, films ... woont in Gorssel

15 reacties op ‘Met de rug naar de wind’

  2. De herfst is mijn favoriete jaargetijde.
    Op strand loop ik graag tegen de wind in.
    Naar mijn leven:
    met de wind meewaaien was niet mijn kenmerk.
    Wat me gelukkig maakt, is voelen gezond te zijn en me omringd te weten met dierbaren. Het gaat ook daarbij niet om kwantiteit, maar om kwaliteit van de relaties.

    Like

  3. Tegen de wind in is bij mij geen basisprincipe (meer…). Het hangt ervan af: hoeveel energie levert het me op, en hoeveel kost het me?

    Like

  4. ‘…maar ouder wordend en terugkijkend denk ik: Het heeft mij niet sterker of gelukkiger gemaakt’.
    Het zou een zin van mij kunnen zijn, Luke, maar, je weet nooit hoe het zonder tegenwind/-spoed gegaan zou zijn.
    Het is voor mij de dagelijkse worsteling cq problematiek. Wat had ik kunnen/willen zijn en waar en waardoor heb ik dat niet voor elkaar gekregen. Er valt nog wel wat te overpeinzen, wat ik momenteel doe aan de hand van het boek ‘Illusies’. Genoeg voor nu.
    Groet, O.

    Like

  5. @Cor: Er zijn nog 4 knotten, en ook mooiere, maar geen van allen had de rug mooi genoeg naar de wind.
    @Klaver: Zo is het klaver, dicht bij, hier en nu. Daar ligt ons geluk.
    @Eline:Het is nooit mijn basisprincipe geweest, maar wat onrecht betreft wel laten merken hoe ik erover dacht.
    Maar daar denk ik nu ook over zoals jij, het heeft mij, op dat terrein, moe gemaakt.
    @Oliphant: Daarvoor hebben we nu gelukkig de tijd voor, en kunnen ook de tijd nemen er met jongeren over te praten.
    groet LuukReactie is geredigeerd

    Like

  6. tuurlijk heeft het je sterker gemaakt – gelukkiger, nu ja, zoals ik het bij mij al stelde, dat is dan weer iets dat langzaam moet binnendringen …Reactie is geredigeerd

    Like

  7. tegen de wind in knokken gaf me vroeger zelfvoldoening en zelfvertrouwen, nu sta ik liefst drie tellen met mijn gezicht naar de wind en ga dan lekker windje mee op pad, het waaide hier vannacht trouwens zo hard dat ik de hangplanten veilig heb moeten stellen, dat voelde wel even stoer zo ‘snachts in die wind 🙂

    Like

  12. Met de verhalen in mijn hoofd die je schreef over je jeugd, denk ik, wat ben je toch een bijzonder mens, het is een mooi stilstaan bij en je kunt alleen maar weten hoe het nu is……. denk ik dan. Fijne dag.Reactie is geredigeerd

    Like

Geef een reactie op Doranne Reactie annuleren