Het linker deel van het drieluik is nu ook klaar. De titel van de doeken heb in verandert in Joppe in rood en blauw. Hier onder het linker deel.
Hieronder is het drieluik in het geheel te zien.
Joppe in blauw 3
Joppe in blauw 2, midden
Het midden deel van het drieluik Joppe in blauw is klaar.
Hieronder een zijn het midden en rechter deel van het drieluik te zien.
|  |
Joppe in blauw, rechts
Op het ogenblik ben ik bezig met een drieluik van een beukenlaan vlak bij kasteel Joppe. Eerst heb ik op de drie doeken de bomen geschilderd en, omdat het mij deze mij het moeilijkst leek, ben daarna met het rechterdeel verder gegaan, het gebladerte.
Ik heb al eerder een schilderij gemaakt in rood en blauwen, ’t Joppe in blauw (dit Joppe ligt bij Warmond). Voor mij kan ik met de rode en blauwe kleuren meer het ietwat mystieke gevoel krijgen dat ik vaak ervaar op deze plaatsen, omdat met de natuurlijke kleuren ik te dicht bij de werkelijkheid blijf. Ik wil schilderen wat ik voel en ervaar en niet alleen wat mijn camera ziet.
De plaats is de beukenlaan op de kruising van de Eikenboomlaan en de Marsweg. Het tafereel wat ik in dit rechter deel geschilderd heb noem ik zelf altijd de brug.
Huilen
Slechts een paddenstoel
Het zijn niet onze tranen
wie wil zo huilen?
Roos
Dit schilderij, Roos, heb ik eind 2016 geschilderd en het was, tot nu toe, niet op mijn website te vinden. Nu is het zo dat er wel meer werk van mij niet te vinden is. Werk dat gewoon slecht is, niet af of een andere reden waarom ik niet blij met dat werk ben.
Maar met dit schilderij was en ben ik nog steeds blij. Ik ben dit gaan schilderen omdat ik deze roos, vorm licht en diepte, mooi vond, en wilde kijken of het me lukte die diepte, kleur en het licht ook op het doek kon brengen. Zelf vind ik dat ik daar best goed in geslaagd ben.
Er zit alleen wel een verhaal aan dit schilderij vast. In het seizoen 2016-2017 schilderde ik, eens per week, in het atelier van Theo Ettema. Daar schilderden meer mensen, sommige heel goed, anderen waren altijd op zoek maar maakten niets en ook die schilderijen van anderen kopieerden.
Dit schilderij had ik niet op het atelier geschilderd, maar thuis. Toen het klaar was heb ik het naar het atelier meegenomen. Toen ik binnen kwam was het eerste wat ik te horen kreeg van de man die naast mij stond te werken : “oh, weet je dat je daar ook posters van kan kopen”. Verder heeft niemand in het atelier er iets meer over gezegd.
Ik was diep beledigd. En, terwijl ik dit schrijf, voel ik weer diezelfde ervaring weer.
De man die de opmerking maakte behoorde tot de kopiisten.
Henk van Lottum 